Steffie Kant
Hier ben ik dan. Op mijn eigen website.
Niet omdat op het podium staan mij altijd zo gemakkelijk afging, integendeel. Lange tijd geloofde ik diep vanbinnen dat anderen belangrijker waren dan ik. Dat mijn plek ergens op de achtergrond was.
Ik groeide op in een gezin met mijn beide ouders, een jonger broertje en een oudere meervoudig gehandicapte zus. Zonder dat iemand het zo bedoelde, leerde ik daar dat zorgen voor anderen vanzelfsprekend was. Dat sterk zijn nodig was, dat mijn behoeften minder belangrijk waren. Later ontdekte ik dat er een naam bestaat voor kinderen die in een vergelijkbare situatie opgroeien: een Brus. Het werd mijn overtuiging: ik moet zorgen voor anderen of hard werken om gezien te worden, om erkenning te krijgen, om geliefd te zijn. Dat harde werken werd mijn tweede natuur. Op school en tijdens mijn opleidingen dreef prestatiedrang mij vooruit. Perfectionisme en faalangst zaten op de bijrijdersstoel. In mijn grote passie, handbal, werkte het niet anders. Sport gaf me kracht en focus, maar onder die gedrevenheid zat dezelfde motor: bewijzen dat ik ertoe doe.
Tegelijkertijd werd pleasen een manier van overleven. Mezelf wegcijferen, klein maken, zorgen voor anderen, altijd beschikbaar zijn. Aan de buitenkant leek ik sterk en succesvol. Van binnen voelde ik me vaak vlak, soms somber. En dan ineens overspoeld door intense uitbarstingen van boosheid of verdriet. Mijn lichaam sprak, maar ik luisterde nog niet echt.
Tot mijn systeem op de rem trapte. Een burn-out. Geen zachte waarschuwing, maar een duidelijke grens.
Voor het eerst kon ik niet meer oplossen, analyseren of dóórgaan en precies daar begon mijn echte weg naar herstel. Niet opnieuw via alleen praten en begrijpen, maar via mijn lichaam. Via voelen, via vertragen, via mijn binnenwereld.
Eigenlijk is de interesse in de mens en het lichaam er altijd al geweest. De mens fascineert me, gezondheid, het lichaam. Van fanatiek handballen naar de opleiding tot gymlerares, vervolgens de studie fysiotherapie en dertien jaar werken als fysiotherapeute. Het lichaam was altijd mijn werkveld, maar nu werd het mijn leermeester. Ik wist intuïtief: mijn herstel moet via mijn lichaam.
Familieopstellingen, innerlijk kind-werk en lichaamsgerichte methodes. Niet alleen begrijpen waar iets vandaan komt, maar het daadwerkelijk doorvoelen, doorwerken en loslaten. En vanuit daar integreren in het dagdagelijkse door vanuit bewustwording andere keuzes te maken in verbinding met mezelf en met anderen. Body, mind én soul betrekken. Dat maakte het verschil. Ik voelde me weer levend, geïnspireerd, gegrond.
Mijn achtergrond als fysiotherapeut geeft me een stevige basis in anatomie, herstel en fysieke processen. Maar binnen het reguliere systeem miste ik vaak iets essentieels: tijd, volledige aanwezigheid en échte aandacht. Terwijl ik inmiddels uit eigen ervaring weet dat dát de basis is van heling. Veiligheid, vertragen en gezien worden zonder oordeel. Dat fundament vormt nu de kern van mijn werk.
Ik breng mijn kennis van het lichaam samen met diepgaand lichaamswerk en systemisch inzicht. Ik herken het zorgen voor anderen, het jezelf wegcijferen. het pleasen en de prestatiedrang van binnenuit. Juist daardoor kan ik veiligheid bieden. Rust, bedding en tegelijkertijd helder spiegelen en begeleiden.
Mijn kracht zit in mijn sensitiviteit én mijn stevigheid. In mijn vermogen om te voelen wat er onder de oppervlakte speelt. In het creëren van een ruimte waarin alles er mag zijn, ook wat jarenlang geen plek kreeg.
Mijn pad heeft me geleerd dat echte verandering niet ontstaat door harder te werken, maar door dieper te zakken. Niet door jezelf te verbeteren, maar door jezelf te ontmoeten. En precies daarin begeleid ik nu graag andere vrouwen en vrouwelijke Brussen.
Wil je meer horen over mijn persoonlijke reis en hoe ik op dit werk ben uitgekomen?
Beluister en/of bekijk dan de podcast met Matthijs van Doesburg via de YouTube-button hieronder, als een kennismaking met mijn energie, mijn achtergrond en het fundament waarop ik werk.