Ik weet hoe het is om aan de buitenkant sterk te zijn, terwijl je vanbinnen steeds verder van jezelf verwijderd raakt.

Ik groeide op met mijn ouders, een jonger broertje en een oudere, meervoudig gehandicapte zus. Zonder dat iemand dat bewust bedoelde, leerde ik al jong dat zorgen voor anderen vanzelfsprekend was en dat mijn eigen behoeften minder urgent waren. Later ontdekte ik dat er een naam bestaat voor kinderen die in een vergelijkbare situatie opgroeien: een Brus.

Sterk zijn, zorgen, aanpassen en presteren werden manieren om mijn plek en waarde te ervaren. Mijn aandacht was vooral gericht op wat anderen nodig hadden. De vraag 'Wat heb ík nodig?' raakte steeds verder op de achtergrond.

Tot mijn lichaam op de rem trapte en ik uitviel met een burn-out. Ik kon niet langer doorgaan, oplossen of analyseren. Ik werd uitgenodigd om te vertragen, te voelen en werkelijk naar mezelf te luisteren.

Mijn herstel bracht me terug naar iets wat ik diep vanbinnen al wist: mijn lichaam vertelt wat er vanbinnen leeft. Patronen begrijpen is één ding; ze doorvoelen en werkelijk veranderen is iets anders.

Vanuit mijn achtergrond als fysiotherapeut en mijn eigen weg in lichaamsgericht en systemisch werk ontstond de manier waarop ik vandaag vrouwen begeleid. Ik begeleid vrouwen die veel dragen, sterk zijn geworden en zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt.

Vrouwen die voelen: het mag anders. Die willen leren voelen wat ze nodig hebben, hoe ze ruimte in kunnen nemen, hoe ze zichzelf niet langer voorbijlopen en hoe ze oude patronen transformeren naar meer rust, vrijheid en eigenaarschap.

Mijn eigen verhaal vormt de basis van hoe ik vandaag werk.
Wil je weten wat mij heeft gevormd en waarom ik geloof in de kracht van systemisch en lichaamsgericht werken?